Ευρώπη στο και πέντε - Να ζει κανείς ή να μη ζει - Μέρος Ι

 Στις προηγούμενες αναρτήσεις ισχυρίστηκα οτι ο στόχος του πολέμου και των μεγάλων παικτών δεν είναι η κλιμάκωση και συνέχιση της αναπόφευκτης αντιπαράθεσής τους αλλά η εξημέρωση και υποταγή της 'αχαλίνωτης' Ευρώπης μέσα από τη θυσία αφενός της Ελλάδος αφετέρου της Ουκρανίας.

 Εκανα αναφορά στην αύξηση των επιτοκίων στις ΗΠΑ και τη συνεπακόλουθη αλλαγή σελίδας οικονομικής πολιτικής της υπερδύναμης την ώρα που η υπόλοιπη Δύση παραμένει πρακτικά αβοήθητη μπροστά στα προβλήματα του πληθωρισμού, των αυξημένων αμυντικών δαπανών , της πολλαπλής εξωτερικής εξάρτησης και φυσικά στο κύμα προσφύγων που ο πόλεμος δημιουργεί και που αργά ή γρήγορα θα κάνει αισθητές τις συνέπειές του σε ευρωπαικές χώρες.

Οσοι είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν τη συνέντευξη του αμερικανού κεντρικού τραπεζίτη στους οικονομικούς συντάκτες αποκόμισαν την εντύπωση οτι θα γίνει ο,τι είναι δυνατό για την αντιμετώπιση του πληθωρισμού με αλλεπάλληλες αυξήσεις επιτοκίων τις οποίες η αμερικανική οικονομία είναι σε θέση να αντιμετωπίσει λόγω της εξαιρετικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται. Ίσως και να ζήλεψαν τους υπερατλαντικούς μας φίλους γιατί αντιμετωπίζουν το ... πρόβλημα να μην προλαβαίνουν να καλύπτουν τις δημιουργούμενες καινούριες θέσεις εργασίας με το υπάρχον εργατικό δυναμικό. Μαζί και με αυτό που αναφέρθηκε για τα γεμάτα ταμεία επιχειρήσεων και νοικοκυριών γίνεται φανερό οτι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού βρίσκονται στη φωτεινή πλευρά του φεγγαριού .

Για την ιστορία να αναφέρω οτι ο καθοδικός κύκλος που έκλεισε χθες με την επιτοκιακή αύξηση είχε ανοίξει τον Οκτώβρη του 2018 επί προεδρίας Τραμπ , ενώ είχε προηγηθεί ένας προηγούμενος 6ετής κύκλος αύξησης . Η διορατικότητα της πολιτικής ελίτ κατάφερε να θωρακίσει τις ΗΠΑ σε 3,5 χρόνια να ξεπεράσουν και την υγειονομική κρίση και να είναι έτοιμες να αγοράσουν και το μισό κόσμο. Εμείς ωστόσο στις αυτιστικές ευρωπαικές πρωτεύουσές μας που όλο και περισσότερο ρέπουν σε έναν κακομαθημένο και ξιπασμένο επαρχιωτισμό είχαμε αρκεστεί σε εμβριθείς ... ψυχολογικές αναλύσεις της προσωπικότητας του  Αμερικανού πρώην προέδρου όπως κάνουμε τώρα και με το Ρώσο πρόεδρο , λες και οι στοχευμένες στρατηγικές δράσεις που σχεδιάζονται δεκαετίες νωρίτερα  να εξαρτώνται από τα καπρίτσια ενός και μόνο ατόμου.

Το θέμα δεν είναι αν θα έρθει το αμερικανικό κεφάλαιο αλλά με ποιους όρους και πότε. Θα είναι απαραίτητη η ύπαρξη της Ευρωζώνης ή της ΕΕ στα πλαίσια ενός ΝΑΤΟ με διευρυμένες αρμοδιότητες;

Και αν όχι πόσο καιρό θα πάρει ο επιθανάτιος ρόγχος της ; Πρέπει να τιμωρηθεί όλη η Ευρώπη ή μόνο η γερμανική αυθάδεια που προσπάθησε να ανοίξει διαύλους με το αντίπαλο μπλοκ , Ρωσία και Κίνα , μόνο προς ίδιο όφελος; Πόσο πρέπει να μικρύνει ακόμη, μέχρι το σημείο που θα χρειάζεται μεγαλύτερη στήριξη από τα κέρδη που μπορεί να αποκομίσει ο αμερικανικός παράγοντας ή αρκεί απλά ένα καλό μάθημα; 

Και σε τελική ανάλυση ποια Ευρώπη από τις 4-5 που υπάρχουν είναι αξιόπιστος συνομιλητής και εταίρος ; Η προτεσταντική ηθικολογούσα , η κραυγάζουσα μετασοσιαλιστική , το πνιγμένο σε εθνικιστικές υστερίες Βίζεγκραντ , το πάμφτωχο ορθόδοξο κομμάτι αυτής , ο αποβιομηχανοποιημένος Νότος ή η μοναχική Γαλλία;

Ερωτήματα τροφή για σκέψη...