Η σύγκρουση πιο κοντά από ποτέ - Μια παρτίδα Μονόπολυ οδεύει προς το τέλος της

 Είναι νομίζω διάχυτη η αίσθηση οτι ο ιστορικός χρόνος έχει πυκνώσει επικίνδυνα γρήγορα μετά από τις αλληλοδιαδεχόμενες καταιγιστικές εξελίξεις τόσο στα μέτωπα του πολέμου όσο και στο διεθνή πολιτικό στίβο.

Δεν θα σταθώ σε απαρίθμηση όλων αυτών , κάτι τέτοιο παίρνει πολύ χώρο και χρόνο, θα αναφέρω μόνο ενδεικτικά  τα κάτωθι :

Η ΥΠΟΙΚ των ΗΠΑ και πρώην επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας σε ομιλία της στο Ατλαντικό Συμβούλιο σκιαγράφησε μια καινούρια παγκόσμια οικονομική τάξη πραγμάτων που δε θα περιλαμβάνει την Κίνα αλλά θα βασίζεται σε κοινές αρχές και αξίες μεταξύ των εταίρων , παραδεχόμενη προφανώς οτι η εποχή της παγκοσμιοποίησης έχει παρέλθει και η Δύση θα μπορούσε να αποδεχθεί τη συνύπαρξη με παράλληλες δομές , συστήματα συναλλαγών και κανόνες εμπορίου τους οποίους δε θα ελέγχει αποκλειστικά.

Η Κίνα από την άλλη πήρε μια σαφέστερα αντιδυτική θέση τις τελευταίες ημέρες , είδε ξένο δάκτυλο στην προσπάθεια πολιτικής αποσταθεροποίησης του Καζακστάν και συνήψε συμφωνία συνεργασίας με την κυβέρνηση των Νήσων του Σολομώντος , 2000 χλμ από τις Αυστραλιανές ακτές , προσπαθώντας να φτιάξει ένα προπύργιο στον Ειρηνικό.

Μια γενικευμένη παγκόσμια σύγκρουση ίσως και σύρραξη βρίσκεται πλέον πιο κοντά από ποτέ 

Αυτή η ενδεικτική απαρίθμηση μαζί με δεκάδες άλλα γεγονότα που συμβαίνουν καθημερινά δείχνει οτι τα μέτωπα αντιπαράθεσης πολλαπλασιάζονται και σχεδόν μοιραία θα οδηγήσουν σε κάτι μεγαλύτερο από τη στιγμή που θα συμβεί ένα οποιοδήποτε λάθος ή ατύχημα.

Σύγκρουση - φυσική και αναπόδραστη εξέλιξη - οι λόγοι

Η παρούσα περίοδος της παγκοσμιοποίησης η οποία φαίνεται οτι οδεύει προς το τέλος της είναι η τετάρτη σχετική απόπειρα στην ανθρώπινη ιστορία. Το τέλος κάθε προηγούμενης απόπειρας οδήγησε σε παγκόσμια σύγκρουση και σε μια μακρά περίοδο παρακμής ή αστάθειας. Ας δούμε αναλυτικά τις προηγούμενες :

1) Οι Ελληνικοί Σκοτεινοί χρόνοι. Γύρω στο 1200 πχ (νεώτερα στοιχεία μιλούν για το 1184) επήλθε το τέλος του Μυκηναικού κόσμου και ο αφανισμός όλων των μεγάλων δυνάμεων της εποχής , εμπορικές πόλεις της Μεσογείου διασυνδεδεμένες μεταξύ τους με ιδιότυπες συμμαχίες. Η εξαφάνιση αυτού του πολιτισμού παραμένει ακόμη και σήμερα το μεγαλύτερο αίνιγμα της αρχαιολογίας. Η ποιητική μεταφορά των γεγονότων αποδόθηκε από τα Ομηρικά Έπη και ο Τρωικός Πόλεμος ήταν μια σύγκρουση συμμαχικών μπλόκ . Της καθίζησης του Μυκηναικού κόσμου ακολούθησε μια μακρά περίοδος παρακμής η οποία κράτησε περίπου τρεις αιώνες.

2) Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ήταν προιόν ανταγωνισμού ανάμεσα στις δύο κυρίαρχες δυνάμεις του τότε κόσμου. Η Αθηναική Συμμαχία αριθμούσε 200(!) πόλεις . Η σύγκρουση ήταν ανάμεσα στις δυνάμεις της θάλασσας και τους κυρίαρχους στην ξηρά. Μπορούμε να αντλήσουμε πολλά συμπεράσματα από το γεγονός , όπως πχ το θέατρο της σύγκρουσης (Σικελική Εκστρατεία, όχι απευθείας πόλεμος Αθήνας-Σπάρτης) , πόλεμος δια αντιπροσώπων , η τιμωρία της Μήλου κλπ.Το τέλος της σύγκρουσης σήμανε ουσιαστικά και το τέλος του Ελληνικού κόσμου. 

Να σημειώσω οτι δεν μιλώ για περιπτώσεις αυτοκρατοριών με ενιαία κεντρική διοίκηση και διοικητική διάρθρωση σε επαρχίες , αυτές ήταν πολυάριθμες στην ιστορία , ήκμασαν και παρήκμασαν.Μιλούμε για συμμαχίες και μπλοκ ανεξαρτήτων πόλεων-κρατών που συνασπίστηκαν πάνω σε κοινούς κανόνες , επεκτάθηκαν και τελικά ενεπλάκησαν σε μια προσπάθεια αλληλοεξόντωσης , εξού και η αναφορά στην παγκοσμιοποίηση.

3) Η περίοδος 1870-1914, η εποχή του τηλεγράφου,  ήταν το χρονικό σημείο της έντασης του ανταγωνισμού των τότε παγκοσμίων δυνάμεων και η αποικιοποίηση ολόκληρου του πλανήτη. Τα αποτελέσματα γνωστά , το ξέσπασμα του Μεγάλου Πολέμου , του Πρώτου.

Ο Β Παγκόσμιος ήταν αποκύημα όχι της κατάρρευσης παγκοσμιοποιημένων δομών αλλά μάλλον της αλαζονείας και υπέρμετρης οίησης των νικητών του προηγουμένου πολέμου που δε σεβάστηκαν τους ηττημένους . Το λάθος δεν επαναλήφθηκε , η νέα Ατλαντική Υπερδύναμη έδωσε μετά το τέλος του τη θέση που θεωρούσε οτι αναλογεί στους ηττηθέντες μετατρέποντάς τους σε συμμάχους. Ωστόσο υπέπεσε πρόσφατα σε παρόμοιο λάθος στη στάση της απέναντι στη Ρωσία , ηττημένη του Ψυχρού Πολέμου , αποτυγχάνοντας να την εντάξει στο παγκόσμιο σύστημα ασφαλείας με τις συνέπειες που ζούμε τώρα.

Σε όλες τις περιπτώσεις υπήρξε μια περίοδος συσσώρευσης και ολοκλήρωσης , κατόπιν ο ανταγωνισμός και στην τελική φάση η σύγκρουση, όταν πλέον η ανακάλυψη και εκμετάλλευση καινούριων υλικών και ενεργειακών πόρων έφτανε σε φάση εξάντλησης. Χαρακτηριστικά της διαδικασίας ήταν η δημιουργία μπλόκ και συμμαχιών με κανόνες που όπως πάντα γράφονταν από τους ισχυρούς και  η άμβλυνση των εθνικών ή επιμέρους ιδιαιτεροτήτων προκειμένου να καταστούν λειτουργικές οι συμμαχίες.

Από τη στιγμή της δημιουργίας της Ευρωζώνης και της συνέχισης της ύπαρξης του ΝΑΤΟ , αν και δεν υπήρχε λόγος για αυτό, τέθηκαν οι βάσεις της σύγκρουσης . Η Ευρωζώνη αναδείχτηκε σε εκφραστή ενός καινούριου μικτού πολιτικού συστήματος που κατέληξε στην άγρια εκμετάλλευση των πλέον αδύναμων μελών της από τους ισχυρούς και το ΝΑΤΟ εκφραστής της εμμονικής υπεροπτικής στάσης του αγγλοσαξονικού κόσμου για παγκόσμια κυριαρχία και διάλυση όλων των αντιτιθεμένων σε αυτόν δυνάμεων. Και επειδή πιστεύω οτι ο πολλαπλασιασμός των δυνατοτήτων καταστροφής επιφέρει και συντόμευση του ιστορικού χρόνου , η φάση πριν από την τελική σύγκρουση δε θα είναι μακρά .

Ολα θυμίζουν μια παρτίδα Μονόπολυ , στο τέλος κάποιος πρέπει να τα πάρει όλα ή τουλάχιστον αυτό επιθυμεί και η λύση για τους υπολοίπους παίκτες είναι μόνο το αναποδογύρισμα του τραπεζιού επί του οποίου παίζεται...