Σε ποιον απευθύνεται η προπαγάνδα ; Διδάγματα από τη... Μήλο

 Ιρλανδέζικο think tank (δεξαμενή σκέψης) σε άρθρο του υπενθυμίζει στη Γερμανία να τιμήσει τις πρόσφατες δεσμεύσεις της και να μην κυλίσει στην εθνική αγαπημένη συνήθεια της ομφαλοσκόπησης προκειμένου "να μη χαθεί ένας πολύτιμος εταίρος για την Ευρώπη και τον κόσμο" , ο Γάλλος πρόεδρος προειδοποιεί για επισιτιστική κρίση μέσα στους επόμενους 12-18 μήνες , οι γερμανοί αρτοποιοί για διπλασιασμό της τιμής του άρτου , το BBC έχοντας ξεπεράσει κάθε αίσθηση του μέτρου έχει ξεκαρδιστικές ανταποκρίσεις και αναλύσεις για τα γεγονότα,ισχυριζόμενο οτι οι επιτιθέμενοι είναι τόσο κρετίνοι που δεν γνωρίζουν απλά μαθηματικά που αφορούν για παράδειγμα τον αριθμό των χιλιομέτρων που ένα στρατιωτικό όχημα μπορεί να κάνει με γεμάτο δοχείο καυσίμων.

Η πραγματικότητα ωστόσο είναι οτι εδώ και δέκα ημέρες δε συμβαίνει τίποτα , δεν έχουμε κανενός είδους πληροφόρηση για τα τεκταινόμενα και αναμασούμε ad nauseam τις ίδιες κοινοτυπίες και γενικολογίες ενώ η πρωτοφανής για τα δεδομένα δημοκρατικών κοινωνιών λογοκρισία , η προσπάθεια ακύρωσης της κουλτούρας , γλώσσας ακόμη και ύπαρξης ενός σημαντικού μέρους του κόσμου μας (μέχρι και η πρόσβασή μου σε διαδικτυακά μαθήματα Μαθηματικών απαγορεύθηκε από την πλατφόρμα στην οποία έχω ετήσια συνδρομή με τη δικαιολογία ότι προέρχονται από ρωσικά Παν/μια) επιτείνει την πνευματική ασφυξία που οι μέτρ του 'δεν υπάρχει άλλη επιλογή' (alternativlos) επέβαλλαν στους ευρωπαικούς λαούς , πότε με συνθήματα οτι η συμμετοχή στην Ευρωζώνη είναι μονόδρομος για την Ελλάδα, η διαχείριση της πανδημίας το ίδιο και τώρα οτι ο μανιχαιστικός χωρισμός του κόσμου σε καλούς και κακούς είναι αναπόφευκτος. Εμείς οι παλαιότεροι έχοντας ζήσει την κενότητα της δεκαετίας του 80 έχουμε να θυμόμαστε κάτι από την 'Αυτοκρατορία του Κακού' ή την ταινία Ράμπο 3 με τις περιπέτειες του μοναχικού ήρωα στο Αφγανιστάν.

Στο διάλογο μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων του Θουκυδίδη , οι πρώτοι ζητούν την υποταγή των δευτέρων και την έξοδό τους από το καθεστώς ουδετερότητας , αρνούνται δε την προσφορά της φιλίας των με το επιχείρημα οτι το μίσος και όχι η φιλία είναι προς το συμφέρον των Αθηνών στα μάτια των υπηκόων τους. Σε περίπτωση ήττας και διάλυσης της ηγεμονίας τους  οι Αθηναίοι δε θα φοβηθούν τους Σπαρτιάτες , ισοτίμους τους που εξουσιάζουν άλλες πόλεις , αλλά τους δικούς τους υπηκόους , οι οποίοι θα εκδικηθούν σκληρά τους πρώην διαφεντευτές τους. Η τύχη των Μηλίων είναι γνωστή , το νησί και η πόλη των 700 χρόνων ιστορίας ισοπεδώθηκε , οι άντρες σφαγιάστηκαν και τα γυναικόπαιδα επωλήθησαν στα δουλοπάζαρα της εποχής.

Η σημερινή τρομολαγνική προπαγάνδα  δεν έχει αποδέκτες τους "εχθρούς" της ατλαντικής συμμαχίας αλλά τους φίλους και τους πολίτες-υπηκόους αυτών. Δημιουργώντας ένα καθεστώς συνεχούς φόβου και ανασφάλειας για το μέλλον , η ηγεμονική υπερατλαντική δύναμη στοιχίζει τους συμμάχους της πίσω της με τους όρους που εκείνη επιβάλλει, τονίζοντας για μια ακόμη φορά οτι δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Με τον ίδιο τρόπο  καταπνίγεται εν τη γενέσει της οποιαδήποτε διάθεση κριτικής και αμφισβήτησης αυτών των επιλογών που θα μπορούσε να γεννηθεί σε ένα μέρος της δυτικής κοινής γνώμης. 

Εμείς οι Έλληνες είμαστε οι σύγχρονοι Μήλιοι , είχα την ευκαιρία να ζήσω από κοντά εδώ στο κέντρο του τιμωρητικού καπιταλισμού τις κραυγές της γερμανικής ελίτ για "παραδειγματική τιμωρία" της Ελλάδας (ein Exempel statuieren) και η εφαρμογή αυτής της πολιτικής έδωσε ένα μήνυμα στους υπόλοιπους ευρωσυμμάχους . Η χώρα μας έχασε το δικαίωμα ελέγχου των πόρων της , 512 χιλιάδες μορφωμένοι Ελληνες φύγαμε σε μια πενταετία, οι πατεράδες και παππούδες μας στερήθηκαν μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης στη δύση της ζωής τους και όσοι μένουν και εργάζονται αποπληρώνουν μέσω των φόρων τους ένα διογκωμένο χρέος που μετά από τόσες διευθετήσεις, κουρέματα και μνημόνια διπλασιάστηκε σε μερικά χρόνια. 

Ο πόλεμος που διεξάγεται σήμερα είναι απλά μια περιφερειακή σύγκρουση στις παρυφές μιας εκ των ηγεμονικών δυνάμεων , ο μεγάλος  αδελφός κάνει την μοιρασιά της πατρικής περιουσίας σε βάρος των αδύναμων μικρότερων αδελφών του και οι άλλες ηγεμονικές δυνάμεις μη παρεμβαίνοντας δείχνουν τον προσήκοντα ...σεβασμό στον επιτιθέμενο , όπως και οι Σπαρτιάτες άφησαν αβοήθητους τους Μηλίους (που ήταν και αποικία τους). Σε εμάς τους Ελληνες μόνο ικανοποίηση μπορεί να προκαλεί το γεγονός οτι αυτοί που στέρησαν το μέλλον μιας ίσως και δύο γενεών μας πληρώνονται με το ίδιο νόμισμα τώρα από τους δικούς τους πάτρωνες. Είναι σίγουρο οτι όταν καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός του πολέμου θα διαπιστώσουμε οτι δε συνέβη στην πραγματικότητα ούτε  το ενα τρίτο όσων αφήνεται να εννοηθεί οτι συμβαίνουν.

Ωστόσο το δίδαγμα είναι οτι αφού χάσαμε την ευκαιρία να γίνουμε ο ταραξίας της Ευρωζώνης οταν είχαμε το πλεονέκτημα και ενώ βλέπουμε τους γείτονες μας , συστηματικοί ταραξίες και κακά παιδιά του συστήματος , να ανταμείβονται για τη συμπεριφορά τους , οφείλουμε να έχουμε έτοιμο στο χέρι και το μαχαίρι και το τσεκούρι για την κατάλληλη στιγμή. Το μαχαίρι για να το καρφώσουμε στην πλάτη των "συμμάχων" μας όταν μας δοθεί η ευκαιρία και το τσεκούρι για να ξηλεύσουμε την πεσούσα δρύ. Τα κράτη δεν έχουν φίλους , έχουν μόνο συμφέροντα. Οσο για την αντιμετώπισή μας από τη μετριοκρατία που μας κυβερνά  και που μας αντιμετωπίζει σαν πεντάχρονα, πρέπει να αμφισβητούμε τα πάντα , να είμαστε συνεχώς καχύποπτοι και να δημιουργούμε προσκόμματα όταν μπορούμε.

Κρατώ για το τέλος μια γενικότερη τοποθέτηση: Οι απόψεις που εκφράζω είναι απόλυτα προσωπικές , δεν δρω ως αντιπρόσωπος κανενός κόμματος και καμμίας ιδεολογίας. Μου είναι γνωστές και απολύτως σεβαστές οι ιδέες του φιλελευθερισμού, του σοσιαλισμού αλλά και του εθνικισμού , μπορεί να συμφωνώ ή να διαφωνώ ενίοτε με κάποιες από αυτές , γενικότερα όμως μου είναι ξένη η φιλοσοφική αφετηρία όλων αυτών των ιδεολογιών που είτε λόγω της τελεολογίας τους , λόγω της πίστης τους στην  έννοια μιας γραμμικής προόδου της ανθρωπότητας είτε λόγω της δημιουργίας διαχωριστικών  διπόλων αδυνατούν να στεγάσουν τις ανησυχίες μου , που θα ήμουν πολύ περήφανος αν κάποιος τις χαρακτήριζε ως σημάδια μιας αποκλίνουσας σκέψης. Δεν είμαι ούτε ρωσόφιλος  , ούτε αμερικανόφιλος , ούτε αντιγερμανός , όλοι κάνουν σωστά για τους δικούς τους λόγους τη δουλειά τους και αν ήμουν στη θέση τους θα έκανα το ίδιο.Την ίδια στάση έχω απέναντι στις θρησκείες : Τις θαυμάζω ως συστήματα υποκατάστασης της σκέψης από την πίστη, είναι αποτελεσματικές να περιορίζουν και την αμφισβήτηση και να προάγουν τη κοινωνική συνοχή και χαίρομαι πολύ για τους ανθρώπους που τις ακολουθούν και έχουν έτσι εκχωρήσει συνειδητά ένα κομμάτι της ελευθερίας τους σε άλλους που μιλούν για αυτούς. Δεν πιστεύω ούτε στο καλό ούτε στο κακό , ούτε στη δικαιοσύνη ούτε στην αδικία , όλες αυτές οι έννοιες έχουν ένα πρόσημο για αυτόν που τις ερμηνεύει , για αυτόν που τις εφαρμόζει και για αυτόν που υφίσταται τις συνέπειες της ύπαρξης τους...