Επόμενη φάση - Business as usual ή με λένε Ρίζο...

 Δύο ενδιαφέρουσες εξελίξεις αποτελούν το σημείο εκκίνησης της σημερινής ανάρτησης.

1) Οι κυρώσεις της Δύσης περιλαμβάνουν και τα συναλλαγματικά διαθέσιμα της κεντρικής ρωσσικής τράπεζας ύψους 315 δις δολαρίων(1,5 φορά το ελληνικό ΑΕΠ) που βρίσκονται στο εξωτερικό , πρωτοφανής πρακτική . Στο εσωτερικό της χώρας βρίσκονται άλλα τόσα.  Αυτό οδήγησε στο εξής παράδοξο: η Ρωσία όφειλε να αποπληρώσει μέρος του εξωτερικού της χρέους σε ξένους επενδυτές χρησιμοποιώντας τα εν λόγω χρήματα τα οποία είναι δεσμευμένα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Δύσης. Μπροστά στην απευκταία λύση να πληρωθούν οι υποχρεώσεις σε ρούβλια , έγινε μια εξαίρεση και τελικά η πληρωμή έγινε όπως προβλεπόταν , δηλαδή σε δολάρια. Αν αναρωτιέται κανείς γιατί , η πιθανή απάντηση έχει να κάνει πχ και με το γεγονός οτι η PIMCO , μεγαλύτερη εταιρία διαχείρισης κεφαλαίων μελλοντικών αμερικανών συνταξιούχων έχει τεράστια έκθεση στο ρωσικό χρέος και τις ρωσικές αξίες. Μια πιθανή τεχνική χρεωκοπία θα προκαλούσε πολύ μεγαλύτερα προβλήματα απρόβλεπτης έκτασης με οφέλη πολύ λιγότερα από τα κόστη μιας τέτοιας εξέλιξης.

Μαζί με την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων των περίφημων ρώσων ολιγαρχών οι προαναφερθείσες κυρώσεις απονομιμοποιούν μία από τις απαραβίαστες αρχές της έστω και προσχηματικής δυτικής κλεπτοκρατίας , ήτοι την αρχή της  ιδιοκτησίας και μπορεί να προκαλέσουν αντίστοιχα αντίμετρα από την άλλη πλευρά , δηλαδή την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων δυτικών εταιρειών που σκέφτονται να εγκαταλείψουν τη ρωσική αγορά (ή μήπως όχι πλέον;).

2) Με σχετική απόφαση της ρωσικής εποπτεύουσας αρχής , τα εμπορικά σήματα δυτικών εταιρειών δεν προστατεύονται πλέον από τους νόμους πνευματικής ιδιοκτησίας , τη θέση τους έχουν ήδη πάρει ρωσικές εταιρείες . Κρατικά νομιμοποιημένη πνευματική πειρατεία , εμείς οι παλαιότεροι θυμόμαστε με χαμόγελο τα ADIBAS...

Οι δύο αυτές εξελίξεις πάνε πιο μακριά από την επιθυμητή εξέλιξη των πραγμάτων και νομίζω οτι δικαιολογούν και τη μεταστροφή της Δύσης , η οποία δεν φαίνεται σε πρώτη ανάγνωση αλλά είναι κάτι περισσότερο από εμφανής.

Ο πόλεμος του Πούτιν

Στις πολιτικές και κοινωνικές επιστήμες διαμορφώθησαν δύο ξεκάθαρες σχολές σκέψης που εκκινούν από διαφορετικές αφετηρίες και παρουσιάζουν σαφώς διαφοροποιημένες θεάσεις του κόσμου.

Η αναλυτική αγγλοσαξονική σκέψη εκκινεί από τα φαινόμενα ή τα δεδομένα και προσπαθεί να βρεί τις βασικές αρχές που τα διέπουν μέσα από την παρατήρηση. Είναι μια συνέχεια του φιλοσοφικού εμπειρισμού που αφήνει χώρο στο απρόβλεπτο και πριμοδοτεί τη στατιστική θεώρηση των πραγμάτων.

Η συνθετική σκέψη είναι ευρωπαική δημιουργία , ξεκίνησε από την ελληνική φιλοσοφία , αναπτύχθηκε στην Κεντρική Ευρώπη και εν πολλοίς ήταν ο επιστημονικά παραδεκτός τρόπος και της σοβιετικής εποχής. Τα πράγματα αποτελούν εκφάνσεις γενικότερων αρχών και αληθειών , ένας φιλοσοφικός ντετερμινισμός που αφήνει αρκετό χώρο στην ιδεολογία αλλά και την ηθική και που μπορεί να οδηγήσει σε έναν πατερναλιστικό τρόπο σκέψης.

Συνεπής με τον εαυτό της , η πρώτη θεώρηση βρίσκει πάντα έναν μοναχικό τρελό πίσω από τη δολοφονία του Κένεντι , παρανοικούς δικτάτορες στο Ιράκ και τη ναζιστική Γερμανία , δολοφόνους κατά συρροήν με σημαντικά ψυχολογικά προβλήματα , αστυνομικούς που ασκούν αναιτιολόγητη βία σε ανθρώπους άλλου χρώματος εξαίρεση στον κανόνα των άσπιλων και αδεκάστων φρουρών της δημοσίας τάξης και ασφαλείας κλπ. Η σχολή αυτή αρνείται συστηματικά να αναλύσει πιθανά κοινωνικά αίτια τέτοιων συμπεριφορών ή μηχανισμούς εξουσίας και συμφερόντων πίσω από ατομικές πράξεις . Η νεοφιλελεύθερη δεκαετία του ΡηγκανοΘατσερισμού χρησιμοποίησε προνομιακά αυτή τη σκέψη και εν πολλοίς η απλοική ισοπέδωση της κριτικής σκέψης , της οποίας είμαστε ακόμη και σήμερα θύματα στις κατ όνομα δημοκρατίες της καταστολής του πνεύματος, ανάγεται σε αυτήν.

Μια τέτοια θεώρηση κρύβεται πίσω από την έκφραση "ο πόλεμος του Πούτιν" , την οποία εισήγαγε ο πρόεδρος Μπάιντεν και υιοθέτησαν (εκόντες άκοντες ίσως;) ο γερμανός καγκελάριος και ο γάλλος πρόεδρος. Η αμερικανική πολιτική τάξη βρίσκεται προς τιμή της πάνω από ιδεολογικές αγκυλώσεις αλλά μετέρχεται ιδεολογικών μέσων ,αφενός για να συνεχίζει να κοιμίζει όλους εμάς τους υπόλοιπους με πομφόλυγες ασήμαντου ουσιαστικού περιεχομένου, αφετέρου για να έχει πάντα πατήματα για τις επόμενες κινήσεις της . Ετσι η υιοθέτηση αυτού του αφηγήματος αφήνει πάντα ένα παράθυρο ανοικτό για να μην οδηγηθούμε σε οριστική διάρρηξη των σχέσεων και διασάλευση των βασικών αρχών που διέπουν το παγκόσμιο σύστημα . Οι δύο πόλοι και οι εκπρόσωποι αυτών είναι καταδικασμένοι να συνομιλούν για πολλά χρόνια ακόμη , εκπροσωπούν τεράστιες δυνάμεις με απίθανη συσσώρευση πλούτου και αλληλοσυμπληρωματικούς ρόλους.

Ωστόσο πρέπει κανείς να διαθέτει (ευγενικά διατυπωμένο) τεράστια αποθέματα αφελείας για να πιστέψει οτι μια  αναδιάταξη εξουσίας στο εσωτερικό της Ρωσίας είναι δυνατή , ούτε καν στο επίπεδο του επιθυμητού δε βρίσκεται. Ο πρόεδρος Πούτιν είναι ο πλέον αξιόπιστος συνομιλητής γιατί κατάφερε εδώ και 22 χρόνια να ελέγξει μια χώρα η συνοχή της οποίας και μόνο λόγω έκτασης και αντίστοιχων φυγοκέντρων δυνάμεων τίθεται κάθε μέρα εν αμφιβόλω και θα ήταν τρομακτικό να σκεφτεί κανείς σε ποια χέρια θα βρισκόταν ο κόσμος αν μια από αυτές τις δυτικές μαριονέτες που εμφανίστηκαν την εποχή του μεγάλου πλιάτσικου της μετασοβιετικής εποχής ερχόταν στην εξουσία και προκαλούσε την αντίδραση του βαθέος κράτους του μετασοβιετικού κόσμου . Ακόμη χειρότερα αν σε αυτήν την θέση μπορούσε να βρεθεί ένας ηγέτης τύπου Ζιρινόφσκι ή κάποιος αλλος σαλτιμπάγκος που μπορούσε να πατήσει τα λάθος κουμπιά. Δεν νομίζω οτι η ατλαντική υπερδύναμη είναι αφελής για να πιστεύει οτι μπορεί να ξεμπερδέψει εύκολα τοποθετώντας στη Ρωσία έναν πρώην ηθοποιό , ή πρωταθλητή του μποξ , η πρώην τριτοτέταρτο στελέχος κομμουνιστικού κόμματος ρέποντα στη θρησκοληψία και εξαγοράσιμο με χρήμα της Αγίας Εδρας στη θέση ενός ηγέτη. Η Ρωσία πολύ απλά δεν είναι του ίδιου μέγεθους με τους δορυφόρους της Αν.Ευρώπης.

Φυσικά τέτοιες ιδέες βρίσκουν απήχηση, πού αλλού, στην ΕΕ που αγωνίζεται κάθε μέρα να μας δείχνει πόσο εκτός τόπου και χρόνου βρίσκεται . Είχε αγοράσει με την ίδια αφέλεια και το αφήγημα του κακού Τραμπ και του καλού Μπάιντεν και ευτυχώς για όλους τους νουνεχείς διαψεύστηκε οικτρά.

Συμπερασματικά ο κόσμος μας ,αν και ανασχεδιασμένος, θα εξακολουθήσει να υπάρχει , ο πόλεμος ήδη περνά σε δεύτερη μοίρα και σε λίγα χρόνια οι γραμμές επικοινωνίας ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις θα έχουν αποκατασταθεί και μια τέτοια εξέλιξη δε θα προκαλεί εντύπωση σε κανέναν.

Εν τω μεταξύ εμείς ας απολαμβάνουμε τη ζωή ακούγοντας τα παραληρήματα ανθρώπων σαν τη Γκρέτα , να νιώθουμε την υψηλή προστασία της φωτισμένης ηγεσίας από κάτι Ούρσουλες , Σάρλ Μισέλ , Μπορέληδες , του δικού μας "Μωυσέως" και συμπαρομαρτούντα όταν αντιμετωπίζουμε τα ολιγοπώλια που βαφτίστηκαν Χρηματιστήρια Ενεργείας και φυσικά να ψυχαγωγούμεθα με την τριτοκλασάτη σαπουνόπερα που δωρεάν μας προσφέρει ο αμυνόμενος ουκρανός πρόεδρος και τα ΜΜΕ εκμεταλλευόμενοι τον πόνο των απλών ανθρώπων...