"Ρωγμές" στο δυτικό στρατόπεδο - Τα χαρτιά της τράπουλας συγκεντρώνονται , Χαιλάντερ και ο ελληνοτουρκικός πόλεμος

 Γεγονός:

Πριν από λίγες ώρες ο Πρόεδρος της Γερμανικής Δημοκρατίας έκανε γνωστό ότι μια πιθανή επικείμενη επίσκεψή του στο Κίεβο δεν θα μπορούσε να λάβει χώρα λόγω σχετικών αντιρρήσεων της ουκρανικής ηγεσίας , η οποία του προσάπτει φιλορωσική πολιτική κατά την άσκηση των καθηκόντων του στο παρελθόν . Σχετική αναφορά έκανε και η εφημερίδα Μπιλντ , ο γνωστός λαικιστικός βραχίονας ενημέρωσης του συγκροτήματος Σπρίνγκερ , που αν και δεν φημίζεται για τη ροπή του προς την αληθή αναφορά των γεγονότων, εντούτοις εν πολλοίς κατευθύνει την πολιτική ατζέντα της χώρας μέσα από τις πολυεπίπεδες σχέσεις του με όλους τους παράγοντες της πολιτικής και οικονομικής ζωής της Γερμανίας.

Είχε προηγηθεί μια πρωτοφανής και ασυνήθιστη για τα διπλωματικά ειωθότα λεκτική επίθεση του προξένου της Ουκρανίας στη Γερμανία απέναντι στο Γερμανό Πρόεδρο που ανάγκασε τον τελευταίο να παραδεχθεί κάποια λάθη του παρελθόντος που αφορούν στις εκτιμήσεις του για το ρωσικό παράγοντα και τις ομολογουμένως εως πρότινος πολύ στενές ρωσογερμανικές σχέσεις , για τη δημιουργία των οποίων έπαιξε σε ένα βαθμό μεγάλο ρόλο και ο νυν πρόεδρος αλλά και η απελθούσα καγκελάριος.

Σε άλλες εποχές μια τέτοια συμπεριφορά θα είχε κριθεί τουλάχιστον ως ανοίκεια και θα είχε επικριθεί σφοδρά , η δε περαιτέρω στάση της Γερμανίας θα αντικατόπτριζε τη διαφορά ισχύος και γεωπολιτικού βάρους των δύο χωρών. Η γερμανική κοινή γνώμη είναι εκπαιδευμένη να συσπειρώνεται γύρω από τους συνταγματικούς θεσμούς και να τους προσφέρει την απαραίτητη πολιτική στήριξη , ωστόσο στο συγκεκριμένο επεισόδιο η αντίδραση ήταν μάλλον χλιαρή. 

Ανάλυση - Ερμηνεία :

Αναλογιζόμενος οτι οι ηγέτες που επισκέφθηκαν ή θα επισκεφθούν τις επόμενες ημέρες το Κίεβο είναι οι ηγεσίες της Βρεττανίας , Σλοβακίας , Πολωνίας και των τριών βαλτικών δημοκρατιών , χώρες που με την εξαίρεση της πρώτης πορεύθηκαν σχεδόν για δύο δεκαετίες ως οικονομικοί δορυφόροι της Γερμανίας και φερέφωνα της δικής της αντιδραστικής οικονομικής πολιτικής λιτότητας ( ας θυμηθεί κανείς το Σλοβάκο ΥΠΟΙΚ να λειτουργεί ως δεξί χέρι του Σόιμπλε ή τους μέχρι πρότινος παντελώς αγνώστους αξιωματούχους από τις υπόλοιπες να καταλαμβάνουν καίρια αξιώματα στο καθεστώς των Βρυξελλών) δε μπορώ παρά να υποθέσω οτι το προαναφερθέν συμβάν αποτελεί έναν ακόμη κρίκο στην προσπάθεια των ατλαντιστών να καταστήσουν αναξιόπιστο το διεθνές προφίλ της Γερμανίας και να κοντύνουν ακόμη περισσότερο αυτή την ευρωπαική οικονομική υπερδύναμη.

Οι χώρες της Ανατ.Ευρώπης εντάχθηκαν στις ευρωατλαντικές δομές (ΕΕ και ΝΑΤΟ) εξαιτίας της κοντόθωρης οικονομίστικης  πολιτικής αντίληψης της γερμανικής ελίτ που είδε σε αυτές την επέκταση της σφαίρας επιρροής της. Εμφορούμενες από βαθύτατα αντιρωσικά αισθήματα, όπως είναι εξάλλου φυσικό, δεν άργησαν να πέσουν σαν ώριμο φρούτο στην αγκαλιά των ατλαντιστών , εξέλιξη που δε δυσαρεστούσε τη Γερμανία όσο δεν της δημιουργούσε προβλήματα. Η συμμετοχή τους στην ΕΕ ήταν ένα τεράστιο ιστορικό λάθος , αφού οι εν λόγω χώρες δεν διαθέτουν ούτε σημαντική δημοκρατική παράδοση αλλά ούτε και διάθεση συνεισφοράς στο δημοκρατικό διάλογο , αφού μαστίζονται από ιδιότυπα και  ακατάνοητα στους απέξω σύνδρομα εθνικιστικής υστερίας, συνεισέφεραν δε στην ισχυροποίηση και των φυγοκέντρων δυνάμεων αλλά και της συνολικής κακοφωνίας που εκπέμπεται από την ΕΕ.

Η απόσχιση τους από τη γερμανική σφαίρα επιρροής με πρόσχημα την εγγύτητα της τελευταίας με το ρωσικό παράγοντα σηματοδοτεί το ζέψιμο τους στο αγγλοσαξονικό άρμα και τη δημιουργία ενός ακόμη διασπαστικού παράγοντα στο δρόμο προς την ευρωπαική ολοκλήρωση. 

Ενα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι και η αλλαγή στάσης της Βουλγαρίας , κάποτε επονομαζόμενη ως 16ο κράτος της ΕΣΣΔ, και η πλήρης συμπόρευσή της με τους ατλαντιστές αλλά και η ακατανόητη στάση της ελληνικής κυβέρνησης που έκοψε ανεπανόρθωτα τις ιστορικές γέφυρες επικοινωνίας με το ρωσικό στοιχείο. Προφανώς οι επόμενες ηγεσίες που θα επισκεφθούν το Κίεβο είναι αυτών των χωρών , αν και θα ήθελα να πιστεύω οτι ο Ελληνας Πρωθυπουργός θα πρέπει να το σκεφτεί διπλά μετά το κάζο της ομιλίας Ζελένσκι στο ελληνικό Κοινοβούλιο.

Συμπεράσματα:

Η καινούρια σφαίρα αγγλοσαξονικής επιρροής μέσα στους κόλπους της ΕΕ φέρνει και το τέλος της πιο κοντά. Η μόνη δυνατότητα για όσους θεωρούν εαυτόν ευρωπαιστές είναι η συμπόρευση με τη Γερμανία  που δυστυχώς για εκείνη δέχεται το ένα χτύπημα μετά το άλλο και δείχνει εντελώς ανήμπορη να αντιδράσει. Ωστόσο μια ριζικά αλλαγμένη Γερμανία , με διάθεση να συνεισφέρει στην υπόθεση της ευρωπαικής ολοκλήρωσης και της θεσμικής και ουσιαστικής θωράκισης της ΕΕ , θα ήταν ο,τι καλύτερο , φυσικά η πιθανότητα μιας τέτοιας μεταστροφής είναι πρακτικά ανύπαρκτη με τα σημερινά δεδομένα. 

Το ξεκαθάρισμα στο δυτικό στρατόπεδο συνεχίζεται , οι εξελίξεις θυμίζουν την ταινία Χαιλάντερ και στο βάθος η συνεννόηση και η συνύπαρξη των δύο καινούριων πόλων , του αγγλοσαξονικού και του ευρωασιατικού που ωστόσο περνά μέσα από το επόμενο ξεκαθάρισμα : η στάση της Τουρκίας και ο επικείμενος ελληνοτουρκικός πόλεμος...